Ik liep gisteren door de bossen in Sint Anthonis. Er zat een bepaalde gehaastheid in me, omdat ik ook nog een blog wilde schrijven voor mijn nieuwsbrief. Een blog over leven in rust, aandacht en liefde. Een beetje tegenstrijdig…. ik moest er zelf mee lachen.
Daarom vertraagde ik bewust mijn looptempo en keek naar de bomen en planten om me heen. M’n aandacht ging naar de roep van een vogel, die ik nog nooit eerder had gehoord. Ik sloeg linksaf en liep een breder zandpad op. De bomen die rechts van het pad stonden, trokken m’n aandacht. Ze stonden daar in alle rust, terwijl de zon er door heen scheen. Ik keek de bomen aan en ik hoorde de uitnodiging om te gaan zitten. Hier, midden op het zandpad. Ik deed wat m’n intuïtie me ingaf, keek naar de bomen en voelde de verbinding meer en meer ontstaan.
Waarom niet hier Anke? Waarom schrijf je hier niet een stuk voor in je nieuwsbrief? Je hoeft het niet vanuit het hoofd te verzinnen. Hier, waar je het liefste bent, in de bossen, in de natuur, daar ligt hetgeen je zoekt.
Ik pakte m’n schrijboekje en pen uit m’n rugzak en luisterde verder naar de bomen:
Stilte… rust. Je hoeft niet altijd iets te doen om te groeien of iets te bereiken. Wij, bomen, waren ooit een zaadje, een vruchtje en groeiden uit tot een boom zonder ‘moeten’, zonder ’to-do list’. Groei zit van nature in ieder levend wezen. Ook in jou en in ieder mens. Wees niet bang om achter te lopen als je stil gaat staan. Juist in het stilstaan zit de vooruitgang…”
In stilte bleef ik naar de bomen kijken, voelde de zonnestralen en luisterde naar de bijzondere roep van de vogel, die nog steeds te horen was. De gehaastheid was verdwenen. Daarvoor in de plaats voelde ik dankbaarheid en een liefdevolle verbinding met mezelf en de natuur om me heen. De natuur had me dat gegeven wat ik zocht: rust en een mooi verhaal.
Lieve Anke,
Ik word er heel rustig van alleen al als ik jouw verhaal lees. In gedachten loop ik met je mee en zit bij je op het pad. Zoveel rust zuurstof, de vogel die verbinding met jou wil. Hij voelt zich thuis in dat mooie bos waar de zonnestralen vandaag zo mooi doorkwamen. Een feest in je met een rustig melodietje die bij dit moment past al is het alleen maar en hum……
Wat een prachtige dag zonder te razen en te stressen, maar genieten.
Tevens heb je geen “moeten” meer. Je nieuwsbrief is klaar. Fijne dag nog Anke.